กฎธรรมชาติ

35360623_1921246541243316_126707075739811840_o

หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังเดินอยู่บนถนนในเมืองใหญ่ สายตาของเธอบังเอิญเหลือบไปเห็นชายขอทานแก่คนหนึ่งนั่งอยู่ที่มุมตึก ขอทานคนนี้ชื่อแจ็ค เขาแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเก่ารุ่ยร่าย ปล่อยผมและหนวดเครายาวรกรุงรัง ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บเขามีเพียงเสื้อคลุมขาด ๆ คลุมกายอยู่

หญิงคนนั้นเดินเข้าไปหาแจ็คแล้วหยุดถาม “คุณคะ คุณสบายดีไหม?”

แจ็คเงยหน้าขึ้นมอง และคิดว่าหญิงคนนั้นคงจะมาคุยเล่นกับเขาเหมือนคนอื่นที่เขาเคยเผชิญ

“ไปให้พ้น” แจ๊คเอ่ยปากไล่

เขาแปลกใจที่หญิงคนนั้นไม่ขยับไปไหน แถมยิ้มแล้วเอ่ยถามต่อ “คุณหิวไหมคะ?”

แจ๊ครู้สึกรำคาญ จึงกล่าวประชดไปว่า “ไม่หิว ผมเพิ่งกลับจากการทานอาหารเย็นกับประธานาธิบดีมา ตอนนี้ก็รีบไปให้พ้นได้แล้ว”

ทันใดนั้นหญิงคนนั้นก็หิ้วแขนชายขอทานลุกขึ้น เขาตกใจกับการกระทำของเธอ
“คุณจะทำอะไร ผมบอกให้ไปให้พ้น”

“ฉันจะหาอะไรให้คุณทาน และให้คุณได้อยู่ในที่ที่อบอุ่นสักพัก” ว่าแล้วเธอก็ทั้งลากและจูงชายขอทานเข้าไปยังคาเฟ่ใกล้ๆ มุมตึก แล้วให้เขานั่งลงที่โต๊ะมุมสุด

ผู้จัดการร้านมองไปที่ชายขอทานพร้อมเข้ามาถาม “นี่มันอะไรกัน”
“ฉันอยากเลี้ยงอาหารเย็นชายคนนี้” หญิงวัยกลางคนตอบ
“ไม่ใช่ที่นี่ครับ เพราะถ้าเขาทานที่นี่ ลูกค้าคนอื่นอาจไม่กล้าเข้ามาร้านนี้”

แจ๊คยิ้ม แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงสมเพชตัวเอง
“คุณเห็นรึยัง ผมว่าแล้ว ทีนี้ผมก็ไปได้แล้วนะ”

หญิงคนนั้นหันไปทางผู้จัดการร้านแล้วถามเขาว่า “คุณรู้จักบริษัทหลักทรัพย์ตรงมุมถนนไหมคะ?”
ผู้จัดการร้านตอบอย่างเสียไม่ได้ “รู้จักครับ เขามาประชุมประจำสัปดาห์ที่ห้องรับรองด้านบน”

“ใช่แล้ว ฉันเป็นประธานบริษัทเอง ฉันชื่อเอ็ดดี้ นี่นามบัตรของฉัน ตอนนี้ฉันขอเมนูด้วยค่ะ”

พูดแล้วหญิงคนนั้นก็หันมาคุยกับแจ๊ค แล้วปล่อยให้ผู้จัดการร้านเดินไปเอาเมนูมาอย่างเงียบๆ

“แจ๊ค คุณจำฉันได้ไหม?” คราวนี้แจ๊คพยายามนึกว่าเคยเจอหญิงคนนี้ที่ไหนมาก่อนรึเปล่า

“คุณดูคุ้นๆ นะ แต่ผมจำไม่ได้”

“ฉันคงแก่ไปมาก…เมื่อตอนที่คุณทำงานที่นี่ ฉันเดินเข้ามาในร้านนี้ทั้งหิวทั้งหนาว จำได้ว่าเป็นเดือนกุมภาพันธ์ ขณะนั้นฉันเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย เข้ามาหางานทำในเมืองใหญ่ แต่ก็ถูกปฏิเสธทุกที่ เงินที่ติดตัวมาก็หมดไป วันนั้นฉันถูกไล่ออกจากหอพัก จึงเดินเตร็ดเตร่มาจนถึงร้านนี้ ฉันคิดว่าจะมาของานทำเพื่อแลกอาหาร เพราะวันนั้นฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย แล้วคุณก็ทำแซนวิชเนื้อย่างชิ้นใหญ่ที่สุด พร้อมกาแฟร้อนๆ ให้ฉัน แล้วบอกให้ฉันทานให้อร่อย ฉันเหลือบไปเห็นคุณควักกระเป๋า เอาเงินของคุณจ่ายค่าอาหารของฉัน”

“คุณทำธุรกิจของตัวเองหรือ?” แจ๊คถาม

“เปล่าหรอก ฉันได้งานทำในบ่ายวันนั้น แล้วค่อย ๆ ไต่เต้าขึ้นมาเรื่อย ๆ จนมาถึงตอนนี้”

เมื่อพนักงานเสริฟเอาเมนูมาให้ เอ็ดดี้ยิ้มแล้วบอกแจ็คว่า “ตอนนี้ก็ให้ฉันเลี้ยงข้าวคุณได้แล้วนะ พรุ่งนี้หากคุณต้องการทำงาน ประตูบริษัทตรงหัวมุมถนนเปิดต้อนรับคุณเสมอ เก็บนามบัตรของฉันไว้นะคะ”

น้ำตาใสใสไหลออกมาจากดวงตาอันขุ่นมัวของชายแก่ที่ชื่อแจ็ค

“ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไง” เขากล่าว
“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ขอบคุณความกรุณาที่มีในใจของคุณเถอะ”

❤️❣️💞💕💓

ความกรุณา ที่เราให้ไปจากใจ
จะกลับมาหาเราเสมอ
ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง
แม้บางทีเราอาจะใช้เวลานานหน่อย
แต่มันไม่สูญหายไปไหนแน่นอน
มันเป็นกฎของธรรมชาติ

สุขสันต์เช้าวันที่เรามีโอกาสได้ให้ค่ะ

(กฎธรรมชาติ เรียบเรียงมาจาก Two minutes story about kindness, https://www.facebook.com/InspiredLifePage/videos/vl.162921364330910/1516349621820919/?type=1)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s