บ้าน

30728555_1852145171486787_63182954653810688_o.jpg

ช่วงนี้ดอกไม้ป่านานาชนิดเบ่งบานส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วป่าไม่ว่าจะเดินไปทางไหน เหมือนมีกลิ่นโคโลญจน์หลายยี่ห้อเย็นชื่นใจอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา ฉันไม่รู้หรอกว่าเป็นดอกไม้ป่าชนิดไหนบ้าง ส่วนใหญ่จะไม่เห็นดอกเลยด้วยซ้ำเพราะต้นไม้ในป่านั้นสูงใหญ่ แต่ที่รับรู้ได้คือความสดชื่นที่ลอยมาแตะจมูก

ทว่าดอกไม้บางชนิดก็ร่วงหล่นลงมาเกลื่อนพื้น ดูสวยงามไม้น้อย แต่งแต้มป่าสีเขียวขจีให้มีสีสันชวนมองยิ่งขึ้น เพิ่มความสุขให้ใจแก่ผู้พบเห็นมากขึ้นไปอีก

สำหรับคนทำงานในเมืองอย่างฉัน การได้ไปเดินป่าในช่วงวันหยุดถือเป็นความโชคดีอันยิ่งใหญ่ เป็นการออกกำลังกาย เป็นการพักผ่อน เป็นการเยียวยาและเติมพลังกายใจให้กลับไปทำงานในสัปดาห์ต่อไปได้อย่างดียิ่ง

ไม่ว่าจะที่ไหนที่เคยได้ไปสัมผัส การได้ไปอยู่ในอ้อมกอดของป่าและธรรมชาติ ทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจเหมือนได้กลับบ้าน เหมือนที่ใครบางคนเคยกล่าวไว้ว่า “ธรรมชาติไม่ใช่เป็นเพียงที่ที่เราจะไปเที่ยวชม แต่มันคือ…บ้าน”

‘บ้าน’ ในที่นี้คือความรู้สึกอบอุ่น
‘บ้าน’ ที่เป็นแหล่งพักพิงอาศัยของสรรพสัตว์
‘บ้าน’ ที่เป็นแหล่งเยียวยา
‘บ้าน’ ที่พักกายและใจ

ฉันไม่อาจจินตนาการชีวิตที่ไร้สีเขียวในช่วงวันหยุดได้เลย ด้วยเหตุนี้ฉันจึงรู้สึกหวงแหนป่าไม้ ธรรมชาติ ทรัพยากรเหล่านี้ยิ่งนัก และรู้สึกใจหายทุกครั้งที่มีข่าวคราวของการตัดไม้ทำลายป่าไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด

ว่ากันว่าความรู้สึกกลัวที่จะสูญเสียกับความรู้สึกยินดีที่ได้ของสิ่งเดียวกันนั้นไม่เท่ากัน

มีงานวิจัยทดลองสังเกตพฤติกรรมของลิง โดยวัดปฏิกิริยาของลิงเวลาได้รับแอปเปิ้ลหนึ่งผล กับเวลาที่ลิงถูกแย่งแอปเปิ้ลไป ลิงแสดงความก้าวร้าวรุนแรงเวลาถูกแย่งแอปเปิ้ลมากกว่าความลิงโลดเวลาได้รับมันมา พฤติกรรมนี้เรียกว่าการหลีกเลี่ยงการเสีย

เช่นเดียวกันกับคนเรา ในสิ่งเดียวกันไม่ว่าจะเป็นอะไร สมมุติว่าสิ่งนั้นเป็นเงินหนึ่งแสนบาท เวลาเราเสียมันไป เราจะรู้สึกเจ็บปวดมากกว่าความดีใจที่ได้มันมา กับบางคนความเจ็บปวดจากการสูญเสียนั้น มีขนาดถึงประมาณ 2 เท่าของความสุขจากการได้มาในจำนวนเงินที่เท่ากัน

กับคนที่เรารัก…เรามักรู้สึกเจ็บปวดและเห็นคุณค่าของเขามากขึ้นในยามที่เขาจากเราไปแล้ว ความรู้สึกเจ็บปวดจะมากกว่าความดีใจเมื่อยามเขายังอยู่

แต่คนเราจะรู้สึกกลัวที่จะสูญเสียก็ต่อเมื่อเรารู้สึกว่าสิ่งนั้นเป็น ‘ของเรา’ เท่านั้น…เหมือนที่ฉันรู้สึกกลัวต่อการสูญเสียพื้นที่สีเขียวในชีวิตไป

ถ้าหากเราทุกคนรู้สึกว่าธรรมชาติ อากาศรอบตัว นี้เป็นบ้านของเรา เป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การปกป้อง เราคงกลัวที่จะสูญเสียมันมากกว่านี้ เราคงจะทำอะไรอีกมากมายที่จะรักษาไม่ให้สิ่งที่มีหมดไปมากกว่านี้

เราจะคิดเสมอว่าจะทำอะไรบ้างให้บ้านของเรามีอากาศดี สงบ สดชื่น ในทุกวัน และที่สำคัญเราจะได้ส่งมอบบ้านหลังใหญ่หลังนี้ให้ลูกหลานต่อไป

🌲🌳🌱🌴🌾

บันทึกนี้เขียนขึ้นเพื่อระลึกถึงป่าแหว่งแห่งเชิงดอยสุเทพ ที่ที่ฉันเคยไปเดินขึ้นลงเพียงไม่กี่ครั้ง แต่ก็รู้สึกรักและหวงแหนไม่น้อยเลย

สำหรับคนที่รักป่าเหมือนบ้าน เขาจึงต่อต้านโครงการนี้เพราะความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่มากโขนั่นเอง

หวังว่าเราทุกคนจะรักษาป่าให้เป็นเหมือนบ้านของเรา แต่เราก็ไม่จำเป็นที่จะต้องไปตัดป่าเพื่อสร้างบ้านอยู่ในนั้น

วันหยุดนี้ไปเดินสูดอากาศสดชื่น หอมกลิ่นดอกไม้ป่า ด้วยกันไหมคะ?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s