ลมปาก

 

33992769_1901619423206028_2989624969790488576_n

บ่ายวันอาทิตย์ซึ่งเป็นวันหยุดที่ดูเหมือนจะเป็นวันผ่อนคลาย แต่แทบทุกครอบครัวก็มีภารกิจรีบจับจ่าย ซื้อของใช้มาตุนไว้สำหรับสัปดาห์ถัดไป ในซุปเปอร์มาร์เก็ตจึงมีผู้คนเรียงแถวรอจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ยาวกว่าทุกวัน

“นี่คุณ รีบๆ หน่อยได้ไหม พวกเราที่รออยู่ต่างมีงานที่ต้องรีบไปทำ เราต่างเป็นคนสำคัญกันทั้งนั้น” ชายหนุ่มคนหนึ่งที่รออยู่ในแถวตะโกนใส่ผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเก็บของใส่ถุง แล้วพยายามจ่ายเงินแต่ทำได้ไม่ถนัดนักเพราะเธอกำลังอุ้มลูกชายวัยประมาณสองขวบอยู่ด้วย

ในถุงมีอาหารและเค้กวันเกิดก้อนหนึ่ง ซึ่งเธอพยายามนับเงินแต่ดูเหมือนจะมีเงินไม่พอ หญิงคนนั้นจึงขอให้พนักงานยกเลิกการซื้อเค้กก้อนนั้นและหยิบเค้กออกจากถุง ซึ่งทำให้การจ่ายเงินล่าช้าลงไปอีก

“หยุดเสียเวลาคนอื่นเสียทีได้ไหมคุณ แม้แต่เค้กก้อนเดียวคุณยังไม่มีปัญญาจะจ่าย คุณคงมัวแต่รอให้รัฐบาลเอาเงินจากภาษีของพวกเราไปแจกจ่ายให้คนอย่างพวกคุณอีกสินะ” ชายคนนั้นยังคงกล่าวหาเธอต่ออย่างหยาบคาย

ถึงตอนนี้ใครคนหนึ่งในแถวทนไม่ไหวอีกต่อไป “หยุดเดี๋ยวนี้นะคุณ” หญิงวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานตะโกนบอกชายหนุ่ม “คุณคิดว่าคุณเป็นใคร จึงได้มายืนดูถูกคนอื่นเช่นนี้” หญิงคนนั้นถามต่อ

“ผมเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทส่งออก ‘มิดาส’ และบอกคุณเลยนะไม่มีใครกล้าพูดกับผมแบบนี้มาก่อน”

หญิงวัยกลางคนลดระดับเสียงลง แล้วบอกว่า “ขอโทษนะคะคุณ ฉันไม่รู้มาก่อนว่าคุณเป็นคนสำคัญ ถ้าคุณจะกรุณา ฉันขอนามบัตรคุณสักใบจะได้ไหม?”

ชายหนุ่มยื่นนามบัตรให้หญิงคนนั้นด้วยความภาคภูมิใจ นามบัตรบอกว่าเขาคือผู้บริหารคนหนึ่งของบริษัทมิดาสจริงๆ

หญิงคนนั้นจึงยื่นนามบัตรของเธอให้กับชายหนุ่มเป็นการแลกเปลี่ยน

“คุณเอานามบัตรของคุณมาให้ผมทำไม ผมไม่ได้ต้องก….” ชายหนุ่มกล่าวได้แค่นั้น เมื่อเขาเห็นนามบัตร ว่าหญิงวัยกลางคนคนนั้นคือหนึ่งในสองหุ้นส่วนซึ่งเป็นเจ้าของบริษัทมิดาสนั่นเอง

หญิงวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า “ในเมื่อฉันมีนามบัตรของคุณแล้ว ฉันจะรีบโทรหาเจ้านายของคุณ บอกให้เขาพักงานคุณสักพัก หากมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก ฉันรับรองได้ว่าคุณจะถูกเชิญให้ออกจริงๆ”

ชายหนุ่มคนนั้นฮึดฮัดสักพัก แล้วก็รีบออกจากซุปเปอร์มาร์เก็ตไปทันที

หญิงวัยกลางคนคนนั้นรีบซื้อเค้กและของขวัญไปมอบให้เด็กชายและแม่ของเด็กหลังจากจัดการกับชายหนุ่มผู้ยะโสเรียบร้อยแล้ว

🍰 🎂 🍰 🎂

คำพูดนั้นสำคัญยิ่ง เพราะเราไม่รู้ว่ามีใครที่รับฟังอยู่บ้าง

บางคำพูดอาจไม่สำคัญกับเรามากนัก แต่มันอาจฝังอยู่ในใจคนฟังนานแสนนาน ดังสุนทรภู่ประพันธ์ไว้ว่า

อันอ้อยตาลหวานลิ้นแล้วสิ้นซาก
แต่ลมปากหวานหูไม่รู้หาย
ถึงเจ็บอื่นหมื่นแสนไม่แคลนคลาย
เจ็บเจียนตายเพราะเหน็บให้เจ็บใจฯ.

สุขสันต์วันที่เราควบคุมจิตใจและคำพูดค่ะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s