เปลือก – แก่น

38455495_2003082979726338_5500758563825385472_o.jpg

ชายหญิงสูงวัยคู่หนึ่ง แต่งกายด้วยเสื้อผ้าเก่า ๆ พื้นๆ เดินเข้าไปที่สำนักงานอธิการบดีมหาวิทยาลัยฮาเวิร์ด เลขาธิการของอธิการบดีรู้ดีว่าชายหญิงที่ดูสุดแสนจะบ้านนอกทั้งสองไม่ได้มีนัดกับอธิการบดีแน่นอนในวันนั้น หรือจะพูดอีกที ดูจากลักษณะแล้วทั้งคู่ไม่สมควรจะมาเดินอยู่ในมหาวิทยาลัยอันทรงเกียรติด้วยซ้ำ

“เรามาขอพบอธิการบดี” ชายสูงวัยกล่าวด้วยเสียงอันเบา

“อธิการบดีมีนัดเต็มอยู่แล้วทั้งวัน” เลขาธิการตอบเลี่ยงอย่างช่วยไม่ได้

“เราจะรอจนกว่าท่านจะทำงานเสร็จก็แล้วกัน” หญิงชรากล่าว

หลายชั่วโมงผ่านไป เลขาฯ ก็มิได้ใส่ใจทั้งคู่อีก เพราะหวังว่าชายหญิงแก่ ๆ ทั้งสองจะเปลี่ยนใจแล้วกลับไปในที่สุด แต่ก็ไม่เป็นดังคิด จนในที่สุด เลขาฯ จึงตัดสินใจแจ้งให้อธิการบดีทราบ

“คุณอาจจะลองพบทั้งคู่ดูสักหน่อย ไม่รู้ว่ามีธุระอะไร เสร็จแล้วพวกเขาจะได้กลับไปเสียที” เลขาธิการกล่าวกับอธิการบดี อธิการบดีวางสีหน้าเข้มขรึม เดินยืดอกเข้าไปหาทั้งคู่

หญิงชรากล่าวกับอธิการบดีว่า “ลูกชายของเราเคยเรียนอยู่ที่นี่ปีหนึ่ง เขารักฮาเวิร์ดมาก และมีความสุขที่ได้มาเรียนที่นี่ ทว่าเมื่อปีกลายเขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต เราจึงอยากสร้างอนุสรณ์ให้ลูกที่มหาวิทยาลัยนี้”

อธิการบดีไม่ได้ซาบซึ้งไปกับเรื่องราวที่หญิงแก่เล่า เขากล่าวด้วยเสียงดุดันว่า “เออ…มาดาม เราไม่อาจอนุญาตให้สร้างรูปปั้นสำหรับทุกคนที่เคยมาเรียนที่นี่แล้วเสียชีวิตลง มิเช่นนั้น มหาวิทยาลัยก็จะดูไม่ต่างจากสุสานสักเท่าไหร่”

“เราไม่ได้คิดจะสร้างรูปปั้น เราเพียงแต่คิดว่าจะมอบอาคารสักหลังเพื่อเป็นอนุสรณ์ให้มหาวิทยาลัย” หญิงสูงวัยกล่าวตอบ

อธิการบดีหันมามองเสื้อผ้าเก่าๆ ที่ทั้งสองสวมใส่อย่างพิจารณาอีกครั้ง พร้อมกล่าวว่า “มาดาม คุณรู้ไหมว่าอาคารแต่ละอาคารจะต้องใช้เงินมากเท่าไหร่ อาคารในมหาวิทยาลัยนี้ใช้เงินสร้างกว่า 7.5 ล้านเหรียญ” (เมื่อร้อยยี่สิบกว่าปีมาแล้ว)

หญิงสูงวัยเงียบไปสักพัก อธิการบดีคิดว่าทั้งคู่คงจะกลับไปเสียที หญิงคนนั้นจึงหันไปคุยกับสามีว่า “การสร้างมหาวิทยาลัยใช้เงินเท่านี้เองหรือ ทำไมเราไม่สร้างมหาวิทยาลัยของเราเองล่ะ?”

ชายชราพยักหน้าเห็นด้วย อธิการบดีรู้สึกสับสนกับคำพูดของป้าแก่ๆ คนนั้น และแล้วทั้งคู่ก็อำลาอธิการบดีแล้วเดินออกจากมหาวิทยาลัยไป

ชายหญิงสูงวัย แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเก่าๆ พื้นๆ ทั้งสองจึงไปสร้างมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เพื่อเป็นอนุสรณ์ให้กับบุตรชายที่เสียชีวิตลง บุตรชายที่ฮาเวิร์ดไม่ใส่ใจ มหาวิทยาลัยแห่งนั้นชื่อ “มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด”

ชายหญิงสูงวัย ที่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเก่าๆ พื้นๆ คู่นั้นคือ มิสเตอร์ และ มิสซิส เลแลนด์ สแตนฟอร์ด

😀😁😆😉😀😁😆😉

บางครั้ง…การถือตนไว้ตัวของเราก็ทำให้เราตัดสินคนอื่นผิดไป บ่อยครั้งที่เรามักตัดสินคนอื่นจากรูปร่างหน้าตา เสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ภายนอกอย่างฉาบฉวย เราอาจปฏิบัติต่อคนอื่นไม่ดีเท่าที่ควรเพราะคิดว่าเขาไม่อยู่ในฐานะที่จะช่วยอะไรเราได้ เราจึงสูญเสียโอกาสที่จะมีเพื่อน มีลูกน้อง หรือมีลูกค้าที่ดีไปในที่สุด

สุขสันต์เช้าวันที่เราให้เกียรติคนอื่นด้วยแก่นคุณค่าความเป็นคนและความตั้งใจจริง ไม่ใช่เพียงเปลือกเครื่องประดับภายนอกค่ะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s