เศร้าแต่จริง

31472507_1868904596477511_5296610045167927296_o-2

ครูชั้นประถมคนหนึ่งนำการบ้านของนักเรียนไปตรวจที่บ้าน หลังอาหารเย็นสามีของเธอก็นั่งเล่นเกมส์ในสมาร์ทโฟนตามปกติ เธอก็เริ่มเปิดอ่านเรียงความของนักเรียนทีละคน

ครูนั่งอ่านเรียงความมาจนถึงนักเรียนคนสุดท้าย น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาอย่างเงียบๆ บังเอิญสามีของเธอเงยหน้าขึ้นมาจากจอโทรศัพท์เห็นภรรยาร้องไห้อยู่จึงถามว่าเกิดอะไรขึ้น ครูจึงเล่าให้สามีฟังว่าวันก่อนเธอให้การบ้านนักเรียนในชั้นไปเขียนเรียงความในหัวข้อ ‘ฉันอยากเป็น….’

เธอน้ำตาไหลเพราะเด็กคนหนึ่งเขียนเรียงความไว้ดังนี้ (เธออ่านเรียงความนั้นให้สามีฟัง)

“ฉันอยากเป็น….สมาร์ทโฟน
พ่อแม่ของฉันรักสมาร์ทโฟนมาก
พ่อแม่ใส่ใจสมาร์ทโฟนมากจนบางครั้งพ่อแม่ลืมฉันไปเลย

เวลาพ่อกลับมาจากที่ทำงานเหนื่อยๆ พ่อมีเวลาให้สมาร์ทโฟนแต่ไม่มีเวลาให้ฉัน
เวลามีเสียงเตือนจากสมาร์ทโฟนแค่ครั้งเดียว พ่อแม่จะรีบหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาทันที แต่พ่อแม่ไม่ค่อยได้ยินเวลาฉันเรียก

พ่อแม่เล่นเกมส์ในสมาร์ทโฟน แต่ไม่เล่นกับฉัน
เวลาพ่อแม่คุยกับคนอื่นในสมาร์ทโฟน พ่อแม่ไม่ได้ยินในสิ่งที่ฉันบอกเลย

ดังนั้น….ความใฝ่ฝันของฉันคือ ฉันอยากเป็นสมาร์ทโฟน”

สามีรู้สึกเศร้าใจกับข้อความที่ได้ยิน จึงถามภรรยาว่าเด็กคนไหนเขียนเรียงความนี้

“ลูกของเราเอง” ภรรยาตอบ

สมาร์ทโฟนมีไว้เพื่อการใช้งาน เพื่อการสื่อสารที่ง่ายขึ้น แต่ก็ไม่ใช่เครื่องมือที่มีไว้เพื่อหยุดการสื่อสารกับคนในครอบครัว คงไม่ใช่แค่เด็กที่รู้สึกแบบนี้ คนแก่ในบ้านที่ใช้สมาร์ทโฟนไม่เป็นคงรู้สึกไม่ต่างกัน

🐰🐇🐹🐇🐰🐻

สุขสันต์วันที่เราให้เวลากับคนที่เรารักค่ะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s