365 วันแห่งการขอบคุณ

38391967_2001271673240802_3670615832985075712_o.jpg

จอห์นเป็นทนายความวัยห้าสิบเศษ
เขาหวังจะได้เป็นผู้พิพากษา…
เขาอยากเป็นนักเขียน…แต่ความหวังก็เลือนลางเสียจริง
เขามีสำนักงานทนายความเล็กๆ
ที่กำลังประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนักเจียนล้มละลาย
เขาแทบไม่มีเงินติดตัวเลย ทั้งที่ทำงานหนักมาตลอดชีวิต
เขาอาศัยอยู่ในห้องเช่าอับๆ ราคาถูก
ระหว่างนั้นเขากำลังอยู่ในระหว่างการดำเนินการหย่ากับภรรยาเก่า
และอาจเสียสิทธิ์การดูแลลูกสาว
ลูกชายก็ห่างเหินมากยิ่งขึ้น
แฟนสาวที่คบหากันก็ขอบอกเลิก
ทุกอย่างประเดประดังเข้ามาพร้อมๆ กัน ในช่วงปลายปี

ในวันขึ้นปีใหม่…เขาไปเดินป่า
ท่ามกลางความทุกข์ท่วมท้นใจในความขาด
เขานึกถึงคุณตาที่เคยสอนเขาตั้งแต่เด็ก
ให้รู้จักยินดีในสิ่งที่มี แล้วแสดงออกซึ่งความยินดีนั้น
คุณตาเคยให้เหรียญเงินกับหลานๆ ทุกคน เป็นของขวัญปีใหม่
แล้วบอกว่าหากใครเขียนจดหมายมาขอบคุณ
ตาจะส่งเหรียญเงินไปให้อีกเรื่อยๆ
เขาทำได้แค่สองครั้ง…แล้วหยุดเขียนจดหมายไป
เพราะทุกครั้งแม่ของเขาจะเก็บเหรียญไว้
และเพราะเขาไม่เห็นถึงความจำเป็น..

ในป่า…เขานึกถึงคำพูดที่ว่า
“จนกว่าเราจะรู้จักยินดีในสิ่งที่มี เราจะไม่ได้รับในสิ่งที่ต้องการ”

ด้วยความหวังเพียงริบหรี่…ว่าหลายๆ อย่างจะดีขึ้นในปีใหม่
เขาจึงตั้งปณิธานที่จะเขียนคำขอบคุณ
ในสิ่งที่มี ในสิ่งที่เกิดในชีวิตประจำวันในทุกๆ วัน ในปีที่เริ่มนั้น

เริ่มจากเขียนการ์ดขอบคุณถึงลูกชายคนโต
ที่ส่งของขวัญวันคริสมาร์ตมาให้
ในวันนั้นเขาจึงนึกได้ว่า
เขาไม่เคยรู้ที่อยู่ และไม่เคยไปเยี่ยมลูกชายเลย

เขาขอบคุณลูกชายคนเล็กสำหรับหนังสือที่ส่งมาให้
ขอบคุณแฟนสาวสำหรับของขวัญ
ขอบคุณลูกค้า ขอบคุณหุ้นส่วน ขอบคุณเพื่อนทนายความ
ขอบคุณทนายความที่ต่อสู้คดีกัน ขอบคุณพนักงานบริษัทที่ให้เงินกู้
และหลายๆ คนอีกมากมาย ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ไม่ว่าจะเป็นภรรยาเก่า
รวมไปถึงครูสอนเปียโนของลูกสาว
แพทย์ที่รักษาเขา
แม้กระทั่งพนักงานเสริฟอาหาร…

จากที่เคยเขียนคำขอบคุณ เพื่อ “หวังผล”
ว่าสิ่งดีดีจะเกิดขึ้นหลังจากนั้น…
การเขียนคำ “ขอบคุณ” กลับกลายเป็น “ความสุข”
จากที่คิดว่าไม่มีอะไรจะให้ยินดีในชีวิต
เขาก็มองเห็นสิ่งที่น่าขอบคุณในทุกวัน
จากที่เคยคิดว่าเขามีชีวิตที่ตกอับย่ำแย่
เขากลับคิดว่าเขาเป็นคนโชคดีเหลือหลาย

เขาเรียนรู้ว่า…การเขียนคำขอบคุณออกไป
ช่วยเปลี่ยน ‘ตัวตน’ ภายในของเขาทีละน้อย
ที่ทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปในที่สุด
เขากลายเป็นคนที่เห็น “ความสำคัญ” ของคนอื่นไปโดยปริยาย

เขาสอบเป็นผู้พิพากษาได้ในวัยเกือบหกสิบขวบ
พร้อมมีหนังสือที่ขายดีที่น่าอ่านมากเล่มหนึ่งออกมา…
ชื่อ 365 Thank Yous: The Year a Simple Act of Daily Gratitude Changed My Life โดย John Kralik

🙏🙏🙏🙏🙏🙏

ชีวิตอาจเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น
เพียงเพราะ…ทุกวันเรามีความสุขมากขึ้น
เพียงเพราะ…เราเริ่มใส่ใจคนอื่นนอกจากตัวเราเอง

ใครบางคนบอกว่า
หากเรารู้สึกขอบคุณใครสักคน
แล้วไม่กล่าวออกมา
ก็เหมือนกับการห่อของขวัญไว้ให้คนนั้น
แล้วไม่ได้มอบให้เขา

สุขสันต์วันที่เรายินดีในสิ่งที่มี
และขอบคุณทุกคนสำหรับความรู้สึกดีดีที่มีให้กันค่ะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s