ชั่วโมงทอง

สุภาษิตจีนบทหนึ่งกล่าวไว้ว่า

ขอทานมีชีวิตอยู่…มื้อต่อมื้อ
คนยากจนมีชีวิตอยู่…วันต่อวัน
ชาวนามีชีวิตอยู่…ฤดูต่อฤดู
ชนชั้นกลางมีชีวิตอยู่…ปีต่อปี
พระราชามีชีวิตอยู่…ยุคสู่ยุค
แต่พระจักรพรรดิ์คิดและวางแผนชีวิตไปถึงศตววรษหน้า

ถึงแม้สุภาษิตข้างต้นจะหมายถึงเรื่องของปากท้องเป็นสำคัญ แต่นั่นก็แสดงให้เห็นถึงระยะทางของความคิดและระยะเวลาของการวางแผนชีวิตอีกด้วย

ในทุกวันของชีวิตเราอาจรู้สึกมีหลายต่อหลายสิ่งเหลือเกินที่ต้องทำในแต่ละวัน เราต่างกลายเป็น Mr. Yes และ Ms. Ok กันทั้งหมดเพราะเราไม่อาจปฏิเสธคำร้องขอของคนรอบข้างได้จะด้วยเหตุผลใดก็สุดแล้วแต่ ในสมองเราจึงมีแต่ความวุ่นวายจาก busyness ไม่ได้มีช่วงเวลาที่จะมาคิดวางแผนชีวิตของตนเอง หรือแม้แต่ถามตัวเองว่า “เป็นไงบ้าง สบายดีไหม รู้สึกอย่างไรในวันนี้?” เรามีเวลาเพียงถามคำถามเหล่านี้กับคนอื่น (และบางครั้งก็ลืมเผื่อเวลาไว้ฟังคำตอบด้วยซ้ำ)

การให้เวลากับตัวเองเป็นคนแรกในยามเช้าตรู่ของวันก่อนพระอาทิตย์ขึ้นเป็นชั่วโมงทอง ชั่วโมงแห่งความเงียบสงบในชีวิต ว่ากันว่าจะช่วยสร้างความสมดุลให้ตัวเองและนำพาสิ่งดีดีให้เข้ามาในชีวิตมากมาย…อย่างน้อยที่สุดคือความพร้อมในการเริ่มต้นวันใหม่

ชั่วโมงทองก่อนพระอาทิตย์ขึ้น อาจถูกใช้ในการพิจารณาตัวเอง วางแผนชีวิตให้ตัวเองดังนี้

1. หน้าที่ – ให้เวลา 30 นาทีเพื่อตั้งจุดมุ่งหมายให้ชีวิตในสิ่งที่จะเกิดในวันนี้ อีกหนึ่งสัปดาห์ และอีกห้าปี รวมทั้งพิจารณาถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวาน มีอะไรที่เรียนรู้ได้บ้าง เขียนบันทึกความคิดนี้ไว้ให้เราอ่านเพียงคนเดียว

2. ความรู้ – ให้เวลา 20 นาทีในการอ่านหนังสือที่ให้ความรู้ที่เราสนใจ โน้ตสิ่งต่างๆ ที่เรียนรู้ลงไป

3. ศรัทธา – ให้เวลา 10 นาทีในการสวดมนต์ แผ่เมตตา ทำจิตให้สงบ ก่อนเริ่มวันดีดี

แค่นี้เราก็อาจเริ่มต้นวันใหม่ด้วยใจที่พร้อมกว่าเดิม โลกยังคงหมุนไปตามเดิม สิ่งต่างๆ ไม่จำเป็นต้องแตกต่างไป เราเองต่างหากที่อาจปรับเปลี่ยนตัวเองได้

ชีวิตเราที่ผ่านมาอาจเหมือนท่อนไม้ที่ล่องลอยอยู่ในแม่น้ำ ซึ่งถูกสายน้ำพัดพา คลื่นซัดไปโน่นมานี่เสมอ หากเราไม่อาจควบคุมตัวเองได้ในหนึ่งชั่วโมงทองต่อวัน อีก 23 ชั่วโมงคงไม่ต้องพูดถึง

จนกว่าเราจะเห็นคุณค่าของตัวเอง เราจึงจะเห็นคุณค่าของเวลา จนกว่าเราจะเห็นคุณค่าของเวลา เราจะไม่ได้อะไรจากเวลานั้นเลย

ชั่วโมงทองมีไว้ให้เราได้พิจารณาถึงข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้นในวันที่ผ่านมา เราจะรู้ว่าเราทำความผิดซ้ำแบบเดิมๆ เสมอ เราไม่ค่อยจะทำความผิดในเรื่องใหม่ๆ ดังนั้นชีวิตเราจึงจมปลักอยู่อย่างนั้น หากเราปล่อยให้มันเป็นไปแบบนี้เรื่อยๆ มันจะกลายเป็นนิสัยไปในที่สุด ชั่วโมงทองให้โอกาสเราหยุดพิจารณา เราสามารถควบคุมตัวเองได้ ถึงแม้เราจะควบคุมไม่ได้ทุกอย่างในชีวิต แต่อย่างน้อยเราก็สามารถแล่นเรือออกไปโดยรู้ว่าเมื่อไหร่จะใช้แรงลม

หากเราทำได้เสมอในทุกๆวัน ชั่วโมงนี้คือชั่วโมงของการสร้างนิสัยการมีวินัยในตัวเอง เราเป็นในสิ่งที่เราทำซ้ำๆ เสมอ ความดีเยี่ยมไม่ใช่การแสดงแต่เป็นนิสัย ดังที่ Aristotle กล่าวไว้ (We are what we repeatedly do. Excellence then is not an act, but a habit – Aristotle)

มีเรื่องเล่าของชาวแอฟริกันว่า สิงโตตื่นขึ้นมาในทุกเช้าในแอฟริกา รู้ดีว่าพวก เขาต้องวิ่งให้เร็วกว่ากวางที่วิ่งช้าที่สุดที่จะพบในวันนั้น ไม่อย่างนั้นมันจะหิวตาย กวางที่ตื่นขึ้นมาในทุกเช้าต่างก็บอกกับตัวเองว่า ฉันจะต้องวิ่งให้เร็วกว่าสิงโตที่วิ่งเร็วที่สุดที่ฉันจะเจอในวันนี้ แล้วเราล่ะ…ตื่นขึ้นมาในเช้านี้ได้ให้เวลากับตัวเองได้พิจารณาถึงสิ่งต่างๆ รอบตัวด้วยสติหรือยังว่ามีแผนอะไรบ้างสำหรับชีวิตที่ยังมีลมหายใจในเช้านี้?…….ฉันถามตัวเอง

แรงบันดาลใจจากหนังสือ In the Sphere of Silence – Vijay Eswaran

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: